Blaszkowe
Czubajnik czerwieniejący
Chlorophyllum rhacodes · nazwy ludowe: czubajka czerwieniejąca
Trujący
Źródła są niezgodne: polskie atlasy (Wikipedia, grzyby.pl) podają go jako jadalny, ale mało smaczny, z zastrzeżeniem, że u wrażliwych osób powoduje dolegliwości żołądkowo-jelitowe i z powodu podobieństwa do trujących gatunków odradzają zbieranie; First Nature podaje, że u dużej części ludzi wywołuje zatrucia, czasem poważne. Klasyfikujemy ostrożnie jako trujący. Podobne czubajniki: ogrodowy (Chlorophyllum brunneum) i Ch. venenatum są trujące, a sinoblaszek trujący (Ch. molybdites) zaczyna rozprzestrzeniać się w Europie.
Po czym poznać: czubajnik czerwieniejący
- 1
Miąższ po przekrojeniu czerwienieje, potem brązowieje
- 2
Trzon gładki, bez wężowego wzoru kani
- 3
Grube, odstające łuski na kapeluszu
- 4
Wyraźna bulwa u podstawy trzonu i ruchomy pierścień
Opis owocnika
- Kapelusz
- 8–15 cm, młody kulisty, potem wypukły do parasolowatego, zwykle bez wyraźnego garbka; szarobrązowy, pokryty grubymi, dachówkowato ułożonymi, odstającymi, wełnistymi łuskami, środek gładki.
- Blaszki
- Blaszki białe, gęste, wolne; po ucisku czerwieniejące, z wiekiem brązowiejące.
- Trzon
- Do 15 cm, gładki, białawy do brązowego, bez zygzakowatego wzoru; u podstawy wyraźna bulwa; pierścień podwójny, gruby, przesuwalny. Potarta podstawa szybko brązowo-czerwienieje.
- Miąższ
- Biały; po przekrojeniu najpierw żółtopomarańczowy, potem brązowoczerwony, zwłaszcza w trzonie.
- Zapach i smak
- Zapach niewyraźny lub słaby (bez słodkawego aromatu kani); smak łagodny.
Gdzie i kiedy rośnie
Saprotrof; lasy iglaste (pod sosną i świerkiem), mieszane i liściaste, polany śródleśne, skraje lasów, parki, zarośla.
Sobowtóry: z czym można go pomylić
Czubajka kania Jadalny średnie ryzyko
Kania ma zygzakowaty wzór na trzonie, miąższ niezmieniający barwy po przekrojeniu, drobniejsze, przylegające łuski i wyraźny słodkawo-orzechowy zapach. Pomyłka w drugą stronę (czubajnik zamiast kani) zdarza się bardzo często.
Porównanie krok po kroku: Czubajka kania czy Czubajnik czerwieniejący →
Zbiory grzybiarzy
Wszystkie zdjęciaZdjęcia i oznaczenia dodają użytkownicy; nie weryfikujemy ich. Dodaj swoje znalezisko →
Ochrona i sprzedaż
- Ochrona gatunkowa: gatunek nie jest objęty ochroną.
- Obrót handlowy: gatunku nie ma na liście grzybów dopuszczonych do obrotu. Nie figuruje w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu.
Czubajnik czerwieniejący: najczęstsze pytania
Czubajnik czerwieniejący: czy to grzyb jadalny?
Trujący. Źródła są niezgodne: polskie atlasy (Wikipedia, grzyby.pl) podają go jako jadalny, ale mało smaczny, z zastrzeżeniem, że u wrażliwych osób powoduje dolegliwości żołądkowo-jelitowe i z powodu podobieństwa do trujących gatunków odradzają zbieranie; First Nature podaje, że u dużej części ludzi wywołuje zatrucia, czasem poważne. Klasyfikujemy ostrożnie jako trujący. Podobne czubajniki: ogrodowy (Chlorophyllum brunneum) i Ch. venenatum są trujące, a sinoblaszek trujący (Ch. molybdites) zaczyna rozprzestrzeniać się w Europie.
Czubajnik czerwieniejący: kiedy rośnie?
W Polsce owocniki pojawiają się zwykle w miesiącach: lipiec, sierpień, wrzesień, październik. Siedlisko: Saprotrof; lasy iglaste (pod sosną i świerkiem), mieszane i liściaste, polany śródleśne, skraje lasów, parki, zarośla.
Czubajnik czerwieniejący: z czym można go pomylić?
Czubajka kania (jadalny): Kania ma zygzakowaty wzór na trzonie, miąższ niezmieniający barwy po przekrojeniu, drobniejsze, przylegające łuski i wyraźny słodkawo-orzechowy zapach. Pomyłka w drugą stronę (czubajnik zamiast kani) zdarza się bardzo często.
Źródła
- Wikipedia (pl): Czubajnik czerwieniejący
- grzyby.pl (M. Snowarski): Chlorophyllum rhacodes
- First Nature: Chlorophyllum rhacodes, Shaggy Parasol
Ostatnia weryfikacja: 9.11.2026. Zauważyłeś błąd? Napisz do nas.
