Blaszkowe
Lejkówka jadowita
Collybia rivulosa · nazwy ludowe: lejkówka strumykowa
Trujący
Silnie trująca (muskaryna). Zatrucia śmiertelne zdarzają się rzadko, głównie u osób z chorobami serca lub układu oddechowego. Nazewnictwo jest niejednolite: dawniej C. dealbata i C. rivulosa łączono; Komisja PTMyk (2025) zaleca „lejkówka jadowita” dla C. rivulosa i „lejkówka strumykowa” dla C. dealbata, a atlas grzyby.pl opisuje kompleks pod nazwą „lejkówka strumykowa”. Oba taksony są trujące.
Po czym poznać: lejkówka jadowita
- 1
Mały, białawy, oszroniony kapelusz z cielistymi plamami
- 2
Gęste, zbiegające blaszki
- 3
Sztywny, kruchy trzon
- 4
Trawniki, łąki, pobocza – obok twardzioszków
Opis owocnika
- Kapelusz
- 2–5(6) cm, białawy, oszroniony (jak przyprószony mąką), później z koncentrycznymi cielistymi strefami i plamami; płaski, często z płytkim wgłębieniem.
- Blaszki
- Blaszki białe do szarobiaławych, GĘSTE, wąskie, przyrośnięte i zbiegające na trzon. Wysyp biały.
- Trzon
- 2–4 cm, 4–6 mm grubości, biały do cielistego, dość sztywny i kruchy (nie elastyczny).
- Miąższ
- Biały, cienki, nie zmienia barwy.
- Zapach i smak
- Smak nieznaczny; zapach mączny lub jak świeże trociny (wg innych słodkawy, niecharakterystyczny). Nie próbować.
Gdzie i kiedy rośnie
Tereny trawiaste: łąki, pastwiska, pobocza dróg, trawniki, parki, skraje lasów liściastych; często w tych samych miejscach (i czarcich kręgach) co twardzioszek przydrożny.
Sobowtóry: z czym można go pomylić
Twardzioszek przydrożny Jadalny duże ryzyko pomyłki
Najgroźniejsza pomyłka zbieraczy twardzioszków. Twardzioszek ma RZADKIE, wolne lub wycięte blaszki, elastyczny trzon (można go skręcić bez złamania) i tępy garbek; lejkówka – gęste, zbiegające blaszki, sztywny kruchy trzon i oszroniony, często wklęsły kapelusz.
Porównanie krok po kroku: Twardzioszek przydrożny czy Lejkówka jadowita →
Zbiory grzybiarzy
Wszystkie zdjęciaZdjęcia i oznaczenia dodają użytkownicy; nie weryfikujemy ich. Dodaj swoje znalezisko →
Ochrona i sprzedaż
- Ochrona gatunkowa: gatunek nie jest objęty ochroną.
- Obrót handlowy: gatunku nie ma na liście grzybów dopuszczonych do obrotu.
Lejkówka jadowita: najczęstsze pytania
Lejkówka jadowita: czy to grzyb jadalny?
Trujący. Silnie trująca (muskaryna). Zatrucia śmiertelne zdarzają się rzadko, głównie u osób z chorobami serca lub układu oddechowego. Nazewnictwo jest niejednolite: dawniej C. dealbata i C. rivulosa łączono; Komisja PTMyk (2025) zaleca „lejkówka jadowita” dla C. rivulosa i „lejkówka strumykowa” dla C. dealbata, a atlas grzyby.pl opisuje kompleks pod nazwą „lejkówka strumykowa”. Oba taksony są trujące.
Lejkówka jadowita: kiedy rośnie?
W Polsce owocniki pojawiają się zwykle w miesiącach: sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień. Siedlisko: Tereny trawiaste: łąki, pastwiska, pobocza dróg, trawniki, parki, skraje lasów liściastych; często w tych samych miejscach (i czarcich kręgach) co twardzioszek przydrożny.
Lejkówka jadowita: z czym można go pomylić?
Twardzioszek przydrożny (jadalny): Najgroźniejsza pomyłka zbieraczy twardzioszków. Twardzioszek ma RZADKIE, wolne lub wycięte blaszki, elastyczny trzon (można go skręcić bez złamania) i tępy garbek; lejkówka – gęste, zbiegające blaszki, sztywny kruchy trzon i oszroniony, często wklęsły kapelusz.
Źródła
- Lejkówka jadowita – Wikipedia (PL)
- Clitocybe rivulosa – Atlas grzybów Polski (grzyby.pl, M. Snowarski)
- Clitocybe rivulosa – First Nature
Ostatnia weryfikacja: 9.11.2026. Zauważyłeś błąd? Napisz do nas.
