Muchomor czerwieniejący

Po czym poznać: muchomor czerwieniejący

1. 1

   Miąższ i trzon czerwienieją po uszkodzeniu

2. 2

   Górna strona pierścienia wyraźnie prążkowana

3. 3

   Brzeg kapelusza nieprążkowany

4. 4

   Czerwonawy odcień kapelusza i różowawe łatki

Opis owocnika

Kapelusz

5–15(25) cm, półkulisty, potem płaski; cielistoczerwonawy do brązowoczerwonego, z licznymi drobnymi, brązoworóżowymi lub szarawymi łatkami; brzeg nieprążkowany.

Blaszki

Blaszki białe, z wiekiem z różowawym nalotem i czerwonawymi plamami w miejscach uszkodzeń.

Trzon

10–15 cm, białawy, ku podstawie brązowoczerwonawy; trwały pierścień z prążkami na górnej stronie; podstawa w formie wydłużonej bulwki z nielicznymi wałeczkami osłony lub naga.

Miąższ

Biały, po uszkodzeniu (i w miejscach wygryzionych przez larwy) powoli czerwieniejący.

Zapach i smak

Bez wyraźnego zapachu; smak łagodny.

Gdzie i kiedy rośnie

Bardzo pospolity w lasach iglastych, liściastych i mieszanych, wśród mchów, pod różnymi drzewami; pojawia się już w czerwcu, także w suchszych okresach.

Najczęściej przy: brzoza, buk, sosna, dąb

Gdzie są dziś warunki do wysypu?

Sobowtóry: z czym można go pomylić

• 

  Muchomor plamisty Śmiertelnie trujący duże ryzyko pomyłki

  Muchomor plamisty ma niezmienny, biały miąższ, gładki (nieprążkowany) pierścień, prążkowany brzeg kapelusza, czysto białe łatki i bulwkę z wyraźnymi wałeczkami osłony. Jeśli którakolwiek cecha budzi wątpliwość – nie zbieraj.

  Porównanie krok po kroku: Muchomor czerwieniejący czy Muchomor plamisty →

W kuchni

Tylko po dokładnym ugotowaniu lub usmażeniu; nigdy na surowo. Często zasiedlony przez larwy.

Uwaga na toksyny

Na surowo zawiera toksynę hemolityczną (rozpad krwinek, niedokrwistość), rozkładaną podczas dokładnego gotowania.

Ochrona i sprzedaż

• Ochrona gatunkowa: gatunek nie jest objęty ochroną.
• Obrót handlowy: gatunku nie ma na liście grzybów dopuszczonych do obrotu. Nie figuruje w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu.

Gdzie wolno zbierać grzyby →