Koźlarz czerwony

Po czym poznać: koźlarz czerwony

1. 1

   Pomarańczowoczerwony kapelusz z wystającą skórką

2. 2

   Białawy trzon z łuseczkami (białe → rdzawe)

3. 3

   Miąższ ciemnieje na przekroju

4. 4

   Rośnie przy osikach

Opis owocnika

Kapelusz

Średnica 3–15(20) cm, pomarańczowoczerwony do ceglastoczerwonego; skórka na brzegu zwisa poza rurki jako cienka błonka.

Rurki i pory

Rurki siwawe z oliwkowym odcieniem; pory drobne, białawe, potem szaroochrowe do oliwkowych.

Trzon

Białawy, pokryty łuseczkami: najpierw białymi, z wiekiem pomarańczowymi, rdzawymi do czarniawych; u szczytu długo białe. Tło u podstawy bywa niebieskawe.

Miąższ

Biały, gruby, twardy; po przekrojeniu ciemnieje. U starszych w trzonie łykowaty, w kapeluszu miękki.

Zapach i smak

Smak łagodny, zapach niewyraźny.

Gdzie i kiedy rośnie

Lasy i zarośla, zawsze w pobliżu topoli osiki (wg źródeł polskich); dość częsty.

Najczęściej przy: osika, topola

Gdzie są dziś warunki do wysypu?

Sobowtóry: z czym można go pomylić

• 

  Koźlarz babka Jadalny małe ryzyko

  Koźlarz babka ma brązowy kapelusz, czarne łuseczki na trzonie i rośnie pod brzozą. Jadalny. Spoza atlasu: koźlarz pomarańczowożółty (pod brzozami, łuseczki czarne od młodości) – jadalny.

W kuchni

Duszenie, smażenie, suszenie, marynowanie (w occie zachowuje jasny kolor). Podczas gotowania czernieje – dodatek octu temu zapobiega. Można obgotować i zamrozić.

Ochrona i sprzedaż

• Ochrona gatunkowa: gatunek nie jest objęty ochroną.
• Obrót handlowy: gatunek jest na liście grzybów dopuszczonych do obrotu (sprzedaż tylko z atestem grzyboznawcy). Na liście MZ jako „koźlarz czerwony (wszystkie odmiany) – Leccinum rufum”.

Gdzie wolno zbierać grzyby →