Podgrzybek złotawy

Po czym poznać: podgrzybek złotawy

1. 1

   Spękany kapelusz z czerwonawym miąższem w szczelinach

2. 2

   Czerwono smugowany trzon

3. 3

   Pory żółtozielone, siniejące

4. 4

   Miękki, szybko psujący się miąższ

Opis owocnika

Kapelusz

Średnica 3–10 cm, brązowy do ciemnobrązowego, często z oliwkowym odcieniem; suchy, aksamitny, w suszy pęka na poletka, a w pęknięciach widać czerwonawy miąższ.

Rurki i pory

Rurki i pory bladożółte, potem zielonożółtawe do oliwkowych; pory dość duże, kanciaste, po uciśnięciu sinieją.

Trzon

Smukły, żółtawy u góry, niżej z czerwonymi smugami, bez siateczki.

Miąższ

Żółtawy, miękki i wodnisty; w kapeluszu po uszkodzeniu sinieje, potem czerwienieje; w trzonie u starszych brązowoczerwony.

Zapach i smak

Zapach słaby, smak lekko kwaskowaty.

Gdzie i kiedy rośnie

Bardzo pospolity w lasach iglastych i liściastych oraz parkach; nieraz masowo.

Najczęściej przy: buk, sosna, dąb

Gdzie są dziś warunki do wysypu?

Sobowtóry: z czym można go pomylić

• 

  Podgrzybek zajączek Jadalny małe ryzyko

  Podgrzybek zajączek ma jaśniejszy, oliwkowożółty kapelusz bez czerwieni w pęknięciach, jaśniejsze złotożółte pory, które nie sinieją, i nie ma kwaskowatego smaku. Oba jadalne.

W kuchni

Młode owocniki: marynata, zupa, „na gęsto”, suszenie. Zbierać tylko młode i jędrne; pory z białym nalotem pleśni dyskwalifikują owocnik.

Ochrona i sprzedaż

• Ochrona gatunkowa: gatunek nie jest objęty ochroną.
• Obrót handlowy: gatunek jest na liście grzybów dopuszczonych do obrotu (sprzedaż tylko z atestem grzyboznawcy).

Gdzie wolno zbierać grzyby →